Στεργιος Μισαηλιδης

Ῥἑγχει παρούσης τῆς τύχης τά πράγματα. Στρέφει δε πάντα τἀν βίῳ μικρά τύχη.
Έτσι…
Είχα την τύχη να γεννηθώ στην Δράμα τον Οκτώβρη του 1951.
Είχα την τύχη να μου δωρίσουν μία φωτογραφική μηχανή (Agfa Click II, φλάς Agfa Clibo, κουτί με 12 λαμπτήρες Osram, τρία φιλμ AGFA B2-8 (120) ISOPAN RECORD 12 στάσεων). Φορμά 112.
Θεέ μου, ακόμη θυμάμαι την λάμψη του δώρου, τα κουτιά, την μυρουδιά, αίσθηση στα χέρια μου.
Φωτογράφισα για πρώτη φορά τον Οκτώβρη του 1961. Αρχίζω να μαθαίνω.
Είχα την τύχη
να συναντήσω , μαθητής Γυμνασίου το 1963, πλανόδιο φωτογράφο στην πλατεία Ελευθερίας της Δράμας. Αμοιβαία συμπάθεια. Εγώ γεμάτος περιέργεια για την τέχνη του εκείνος γεμάτος πίκρα και απόγνωση από τις απώλειες. Είχε σπουδάσει φωτογραφία στην École des Beaux-Arts, στο Παρίσι. Στην Πόλη είχε φημισμένο φωτογραφείο. Στα Σεπτεμβριανά (Πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955 από τους Τούρκους), χάνει τα πάντα, φωτογραφείο και οικογένεια. Από τον “θείο” Ηλία έμαθα, Instantané, Tableau vivant, εβδομαδιαία και μηνιαία φωτογραφία, retouche, επιχρωματισμό, νόμους του κάδρου, νόμους της σύνθεσης, όταν και εφόσον ήταν νηφάλιος από το ρακί. Συνεχίζω να μαθαίνω. Από τα “τυχερά” στην Τρίτη Γυμνασίου αποκτώ την αξεπέραστη Lubitel 2, (στα Ρώσικα σημαίνει “ερασιτέχνης”). Φορμά 6χ6.
Είχα την τύχη, φοιτητής στην Αθήνα σπουδάζοντας Γεωλογία, το καλοκαίρι του 1972 στην πλατεία Αιγύπτου, Αλεξάνδρας και Πατησίων, να γνωρίσω τον  Andy, Καναδό τουρίστα. Τον κέρασα πατσά στην Ομόνοια. Βλέποντας την Lubitel μου εκμυστηρεύτηκε πως έχει ξεμείνει από λεφτά και πως πουλά την φωτογραφική του μηχανή, Agfaflex III με ενσωματωμένο φωτόμετρο, δύο φακούς και εναλλακτικό πεντάπρισμα. Συναγερμός για την εξασφάλιση των αναγκαίων δανεικών, αιματηρές περικοπές εξόδων για την επιστροφή τους, για μία τιμή και ένα όνομα ζούμε τέλος-πάντων. Έφτασε η εποχή για reflex. Φορμά 135-36. Την ίδια χρονιά με τον Μανώλη μου, συμφοιτητή  και εισέτι φίλο, στήνουμε φωτογραφικό εργαστήρι στο νεοκλασικό σπίτι του, στο Παγκράτι. Συνεχίζω να μαθαίνω.
Μέχρι το 1975. Ο στρατός με παίρνει υπό την προστασία του. Είκοσι οκτώ μήνες “ένδοξης” θητείας. Ευκαιρίες για φωτογραφίες καθημερινής ασχήμιας, παράνοιας, “εκεί που σταματά η λογική αρχίζει ο στρατός”, αλλά και όμορφων στιγμών από γλέντια που μόνο με τις “σειρούλες” μπορείς να κάνεις. Συνεχίζω να μαθαίνω.
Είχα την τύχη
να γνωρίζω την Δήμητρά μου το καλοκαίρι του 1977, φαντάρος ακόμη. Δίπλα της, με την αμέριστη βοήθειά της, την καταπληκτική διαχείρισή της και την ιώβεια ανοχής της στις τρέλες μου, αποκτώ φωτογραφικό εξοπλισμό απλησίαστο διαφορετικά.
Λήψεις σε slides. Γίνομαι πιο επιλεκτικός στα κλικ, μεγάλο το κόστος. Ταξίδια στο εξωτερικό οργανωμένα από την Δήμητρα. Εγώ πιλότος εκείνη πλοηγός. Λήψεις σε τόπους που δεν είναι Ελλάδα. Διαφορετικά τοπία, διαφορετικοί άνθρωποι, ευκαιρίες για νέες εικόνες. Συνεχίζω να μαθαίνω.
Καλοκαίρι του 2002. Αρχίζω ψηφιακές λήψεις. Άλλο είδος, άλλες ευκολίες, πάρα πολλές ευκολίες. Συνεχίζω να μαθαίνω.
Χειμώνας του 2005, Αρχίζω να ψηφιοποιώ το αναλογικό μου αρχείο. Φωτογραφίες στιγμών που σχεδόν είχα ξεχάσει. Συνεχίζω να μαθαίνω.
Χειμώνας του 2009. Μαζί με καλούς φίλους δημιουργούμε το Ηδύφως, μη κερδοσκοπική εταιρία φίλων της φωτογραφίας, φωτογραφική λέσχη Πάτρας, το στέκι μας. “Φωτο-εκθέσεις”, “φωτο-μαραθώνιοι”, “φωτο-βόλτες”, “φωτο-εκδρομές”. Διαφορετικές ματιές στην λήψη κοινού θέματος. Όμορφες καταστάσεις. Συνεχίζω να μαθαίνω.

Πορεύομαι μαθαίνοντας και φωτογραφίζοντας. Θα δούμε ως πότε.

Ξέχασα να σας συστηθώ, κατά κόσμον Στέργιος Μισαηλίδης, στο Ηδύφως MiSt.